و پس از آن در مقام مناقشه در دليل الحاق مىفرماين : اكثر فقهاء مسئله مذكور را در كتاب صوم متعرّض نشده و از آن در كتاب صلوة مبحث صلوة مسافر بحث كرده و حكم ناسى را اينطور گفته‌اند : اگر ناسى در وقت ذاكر شد اعاده نمازى كه در سفر تمام خوانده لازم است زيرا نصّ دلالت بر آن دارد . و مقصودشان از نص ، روايتى است كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 530 به اين شرح نقل نموده : محمّد بن يعقوب ، از محمد بن الحسين ، از علىّ بن النّعمان ، از سويد القلا ، از ابى ايّوب ، از ابى بصير ، از ابى عبد اللّه عليه السّلام قال : سئلته عن الرّجل ينسى فيصلّى فى السّفر اربع ركعات ؟ قال : ان ذكر فى ذلك اليوم فليعدو ان لم يذكر حتّى يمضى ذلك اليوم فلا اعادة عليه . و از اين حكم معلوم مىشود تكليف ناسى آنست كه اگر در وقت ملتفت شود اعاده لازم و در غير اين صورت تكليفى ندارد قهرا مناسب با اينحكم آنست كه در باب روزه بفرمايند : اگر مسافر از روى نسيان در حال سفر روزه گرفت و بعد از انقضاء روز ملتفت شد روزه‌اش صحيح و قضاء ندارد زيرا وقت فوت و التفاتش بعد از انقضاء وقت واقع شده . و امّا اينكه ناسى همچون عامد مقصّر بوده و وجهش آن است كه در تحفّظ تقصير نموده كلام مورد اعتنائى نيست و نمىتوان آن را قبول كرد زيرا حالت مزبور چه بسا با رعايت مقدّمات وسعى در رعايت قوّه ذاكره عارض مىشود و بفرض اينكه در مقدّمات تقصير كرده باشد بعد از عروض اين